Puszcza białowieska
Puszcza Białowieska jest obiektem chronionym już od prawie pół tysiąca lat. Nie kolonizowano jej, nie karczowano pod osady i pola. Była puszczą królewską i tak jak inne lasy królewskie chroniono ją tak jak inne lasy królewskie, by zachować środowisko i dobry stan zwierzyny łownej, ale głównie dla sławy królestwa. Wielokrotnie przebywali tu jako myśliwi: Władysław Jagiełło, Kazimierz Jagiellończyk, Zygmunt August, Stefan Batory, August III. Polowania na królewską zwierzynę, żubry, miały ustalony przebieg. Ze ściętych drzew budowano zasieki, żerdziami grodzono rozległe ostępy puszczy tworząc ogrody albo zwierzyńce do polowania. Do tych zagród zwierzę zapędzano i zabijano. Po III rozbiorze Polski, kiedy Puszcza Białowieska weszła w skład rosyjskich dóbr carskich, polowali w niej carowie: Aleksander I, Aleksander III i Mikołaj II. Gdy Polska odzyskała niepodległość, prezydent Ignacy Mościki, odnowił królewską tradycję, organizując w Białowieży wiele polowań reprezentacyjnych.
Żubr, zwierzę królewskie, największy ssak lądowy Europy, na początku XX wieku, stanął w obliczu zagłady. W 1914 roku w puszczy było jeszcze 720 żubrów, lecz w czasie I wojny światowej ich liczba niewiarygodnie szybko malała. Stada dziesiątkowały oddziały wojska, a reszty dokonywały bandy uzbrojonych kłusowników. Na początku 1919 roku, zginął ostatni żubr nizinny. Na kongresie Unii Ochrony Przyrody w Paryżu, polski przyrodnik Jan Sztolcman zaapelował o ratowanie ginącego gatunku. Jeszcze w tym samym roku zorganizowano Międzynarodowe Towarzystwo Ochrony Żubra. W 1932 roku, pojawił się pierwszy zeszyt "Księgi Rodowodowej Żubrów". Był to ścisły rejestr wszystkich żyjących współcześnie osobników i ich przodków o ustalonym pochodzeniu. Po dziesięciu latach nieobecności żubrów w Puszczy Białowieskiej, przywieziono do specjalnego rezerwatu dwa osobniki, wkrótce potem następne. To one dały początek białowieskiemu stadu czystej krwi. Dziś puszczę przemierza około 500 zwierząt, mimo to nadal uważa się je za gatunek zagrożony.
Jest również miejscem wszelkiego rodzaju zbiórek, szczególnie młodzieży, gdyż pod pomnik Adama Mickiewicza najłatwiej trafić, gdyż znajduje się w samym centrum. Sam pomnik przedstawia postać Adama Mickiewicza, który stoi na cokole. U jego stóp rozciągają się aż cztery alegorie. Alegorie te to: Męstwo, Nauka, Ojczyzna i Poezja. Poezja w życiu Adama Mickiewicza była bardzo ważna, jeśli nie najważniejsza.